BasementonfireBasementonfire
Ana SayfaİçeriklerAkışMüzikMesajlarProfil
Ayarlar
Giriş Yap
Hakkımızda·Teknoloji·Basın·İletişim
Gizlilik·KVKK·Açık Rıza·Koşullar·English
Hakkımızda·Teknoloji·Basın·İletişim
Gizlilik·KVKK·Açık Rıza·Koşullar·English
Ana SayfaİçeriklerAkış
MüzikMesajlarProfil

Kabul edersen Google çerezleriyle ziyaretleri ve reklamlarımızı ölçeriz; Google bu veriyle reklamları kişiselleştirebilir. Çerez Politikası

Akış
Reels
21 Ağustos 1911, pazartesi. Louvre ziyaretçilere kapalı. Beyaz işçi önlüğü giymiş bir adam Salon Carré'ye giriyor, duvardan küçük bir tabloyu indiriyor, önlüğünün altına saklıyor ve müzeden çıkıp gidiyor. Adamın adı Vincenzo Peruggia. Bir süre Louvre'da çalışmış; tabloları koruyan camları takan ekipteymiş. Yani kendi taktığı camı söküp çalıyor. En ilginç kısım şu: Tablonun yokluğunu bir gün boyunca kimse fark etmiyor. Ertesi sabah eserin kopyasını çizmeye gelen bir ressam, duvarda sadece dört demir çivi buluyor. Fotoğrafçıların almış olabileceğini düşünüp bekliyor. Müze bir hafta kapalı kalıyor. Yeniden açıldığında kapıda kuyruklar oluşuyor. İnsanlar bir tabloyu değil, onun bıraktığı boşluğu görmeye geliyor. O kalabalığın içinde Franz Kafka da var. Şair Apollinaire bir süreliğine tutuklanıyor, Picasso sorguya çekiliyor. Tablo 28 ay boyunca Paris'te, Peruggia'nın küçük odasında bir sandıkta duruyor. 1913'te onu Floransa'da bir sanat tüccarına satmaya çalışırken yakalanıyor. Savunması: "Onu İtalya'ya geri getirdim." Çalınmadan önce Mona Lisa, bulunduğu salonun bile en ünlü tablosu değildi. Geri döndüğünde dünyanın en ünlü tablosuydu. Onu bugünkü Mona Lisa yapan şey belki de Leonardo'nun fırçası kadar, bir hırsızın bıraktığı boş duvardı.
2
449 yılı. Doğu Roma elçileri, Avrupa'nın en korkulan hükümdarının sofrasına oturuyor. Önlerine gümüş tabaklar, altın kadehler konuyor. Peki Atilla? Tahta bir tabakta sade et yiyor, tahta bir kupadan içiyor. Bunu bize o sofrada oturan Romalı diplomat Priskos anlatıyor. Atilla 434'te ağabeyi Bleda ile Hunların başına geçti, birkaç yıl sonra tek hükümdar kaldı. Doğu Roma'yı haraca bağladı. 451'de Galya'ya girdi ve bir zamanlar sarayında rehine olarak yaşamış Romalı general Aetius ile Katalaun Ovası'nda karşılaştı. Bir yıl sonra İtalya'ya indi, Aquileia'yı yerle bir etti ve Roma'ya varmadan geri döndü. Kilise bunu Papa Leo'nun ikna gücüne bağladı; tarihçiler ise ordusunu kıran kıtlık ve salgına işaret ediyor. 453'te, düğün gecesinin sabahında ölü bulundu. Rivayete göre altın, gümüş ve demirden üç iç içe tabuta konuldu. Mezarı kazanlar öldürüldü. Yeri 1.500 yıldır bilinmiyor. Bir soru da hâlâ açık: Hunlar kimdi? 2025'te yayımlanan bir genetik çalışma, bazılarının Asya Hun seçkinlerinin soyundan geldiğini, ama topluluğun farklı halkların karışımı olduğunu gösterdi. Altın kadehler arasında tahta kupa. Belki de Atilla'yı anlamanın anahtarı tam olarak bu.
2
1
2
1
Karşınızda bakteriyofaj: "bakteri yiyen" virüs. Gezegendeki en kalabalık canlı — sayıları evrendeki tüm yıldızlardan kat kat fazla ve şu an milyarlarcası senin içinde sessizce bakteri avlıyor. Avlanışı tam bir bilim kurgu sahnesi: bir bakteriye iniyor, örümcek bacaklarıyla kenetleniyor, DNA'sını şırınga ediyor ve hücreyi kendi kopyalarını basan bir fabrikaya çeviriyor. İş bitince de bakteriyi içeriden patlatıyor. En çarpıcı kısmı şu: antibiyotiklerin pes ettiği dirençli bakterilere karşı bilim artık bu avcıları silah olarak kullanıyor. Adı faj terapisi — ve bu fikir Gürcistan'da neredeyse bir asırdır araştırılıyor. Sen bu minik avcıları ilk kez mi duyuyorsun? 👇
0
Günün özeti, mesainin bitimi🦎
2
Özet geçiyorum 🐾🌲
4
Ne bir emir, ne bir telaş. Sadece eğilmiş bir sırt ve dünyanın ritmine sabırla eşlik eden bir adam. Bazı şeyler zorlamayla değil, beklemeyle gelir. #OsmanHamdiBey #KaplumbağaTerbiyecisi #SanatTarihi #TürkResmi #sanat #tarih #ilham #felsefe #kültür #sabır
0
Alesia Kuşatması, Jül Sezar, Galya'yı (bugünkü Fransa) fethederken, 80.000 kişilik ordusuyla Alesia tepesine kapanan isyancı lider Vercingetorix ile karşılaştı. Sezar doğrudan saldırmak yerine, kasabanın etrafına 18 kilometrelik devasa bir duvar ördürdü. Hedef netti: Düşmanı içerde açlığa mahkum etmek. Ancak asıl hikâye, dışarıdan devasa bir Galya destek ordusunun geldiğini öğrenince başladı. Çoğu komutan kaçardı ama Sezar imkânsızı yaptı: Dışarıya dönük ikinci bir duvar daha inşa etti! Sezar artık ordusuyla beraber iki duvarın, dolayısıyla iki düşman ordusunun arasına kendi isteğiyle hapsolmuştu. Kuşatmacıyken kuşatılan olmuştu. İki ateş arasında kalan Romalılar için savaş korkunçtu. Savunmanın çökmek üzere olduğu o en kritik anda Sezar, meşhur kırmızı pelerinini dalgalandırarak bizzat cepheye koştu ve askerlerine cesaret vererek hattı tuttu. Sonuç mu? Duvarlar yıkılmadı, destek ordusu dağıldı ve Vercingetorix teslim oldu. Sezar koca bir coğrafyayı kılıç darbeleriyle değil; mühendislik, zekâ ve çelik gibi bir sinirle dize getirmişti!
1
Diyojen (Sinoplu Diogenes), MÖ 4. yüzyılda yaşamış, Kinik (Sinik) okulun en uç örneğiydi. Felsefesi tek bir fikre dayanıyordu: insanı asıl özgür kılan şey, hiçbir şeye ihtiyaç duymamaktır. Bu inancı o kadar ciddiye almıştı ki neredeyse hiçbir şeyi yoktu — bir asa, bir torba, bir hırka. Atina'da bir fıçının (aslında büyük bir seramik küpün) içinde yaşıyordu. Elinde tek kâse vardı; bir gün bir çocuğun avuçlarıyla su içtiğini görünce "bir çocuk beni sadelikte geçti" deyip kâseyi de fırlatıp attı. Bir gün, o dönemin bilinen dünyasının en güçlü adamı Büyük İskender Korint'e geldi. Herkes onu görmeye, önünde eğilmeye koşuyordu — ama Diyojen umursamadı, gelip onu ziyaret etme zahmetine bile girmedi. Bunun üzerine İskender, merakına yenilip filozofu kendi ayağına gitti. Diyojen'i bir meydanda, güneşin altında sırtüstü uzanmış dinlenirken buldu. İskender üstünde dikildi ve dünyanın en cazip teklifini yaptı: "Benden ne dilersen iste." İmparatorluğun kapıları açıktı — altın, mevki, ne isterse. Diyojen gözlerini kısarak ona baktı ve sadece şunu söyledi: "Gölge etme, başka ihsan istemem." (Yani: "Biraz kenara çekil de güneşimi kapatma.") Etraftaki herkes dondu kaldı. Dünyayı fetheden adama "şu an benim için yapabileceğin en değerli şey, çekilip güneşimi engellememendir" demişti. İskender'in elindeki tüm güç, bir anda hiçbir şeye ihtiyacı olmayan bir adamın karşısında anlamını yitirmişti. Ama hikâyenin asıl çarpıcı yanı İskender'in tepkisi. Etrafındakiler bu küstah ihtiyarla alay edip gülerken, İskender ciddileşti ve şöyle dedi: "İskender olmasaydım, Diyojen olmak isterdim." İşin güzelliği burada: Tüm dünyaya sahip olan adam, hiçbir şeye sahip olmayan adama imreniyordu. Çünkü Diyojen'in sahip olduğu tek şey — hiçbir şeye muhtaç olmamanın getirdiği o mutlak özgürlük — İskender'in bütün ordularıyla bile fethedemeyeceği tek şeydi.
0
Margaret Hamilton, MIT'de Apollo uzay aracının bilgisayar yazılımını yazan ekibin başındaydı. O dönemde "yazılım" o kadar ciddiye alınmayan bir işti ki, Hamilton işine bir saygınlık kazandırmak için "software engineering" (yazılım mühendisliği) terimini kullanmaya başladı — bugün milyonlarca insanın mesleğinin adı, kısmen onun bu inadından doğdu. Yazdıkları kodun çıktısı kâğıda basıldığında, kâğıt destesi tam Hamilton'ın boyu kadar yükseliyordu; o fotoğraf bugün efsane oldu. Asıl olay 20 Temmuz 1969'da yaşandı. Apollo 11'in iniş aracı Ay yüzeyine alçalırken, bordo bilgisayar aniden alarm vermeye başladı: 1202. Sonra 1201. Kimsenin beklemediği bir andı, iniş için sadece dakikalar kalmıştı. Houston'daki kontrol merkezinde herkes nefesini tuttu — iniş iptal mi edilmeliydi? Astronotlar yere çakılma riskiyle mi karşı karşıyaydı? Sorun şuydu: bilgisayar kapasitesinin üstünde iş yapmaya zorlanıyordu (bir radar, gereğinden fazla veri göndererek işlemciyi boğuyordu). Ama işte Hamilton'ın dehası tam burada devreye girdi. O, yazılımı yıllar önce tasarlarken "ya bilgisayar aynı anda kaldıramayacağı kadar çok işle boğulursa?" diye düşünmüş ve bir öncelik sistemi kurmuştu. Yani bilgisayar tıkandığında çökmek yerine, önemsiz işleri kenara atıp sadece en kritik görevi — inişi — sürdürecek şekilde kendini yeniden başlatabiliyordu. Tam da öyle oldu. Bilgisayar alarmları verirken bile en önemli işi yapmaya devam etti. Kontrol merkezindeki genç mühendisler bu alarmların tehlikesiz olduğunu bildikleri için "devam" dediler ve birkaç dakika sonra Neil Armstrong o ünlü cümleyi söyledi: "Kartal indi." İşin güzel yanı şu: O an milyonlarca insan Armstrong'u ve Aldrin'i alkışladı, ama aslında onları yere indiren şeyin bir kısmı, yıllar önce bir kadının "ya bir şeyler ters giderse?" diye düşünüp yazdığı birkaç satır koddu. Bazen kahramanlık, kimsenin görmediği bir yerde, olmadan önce bir felaketi engellemektir.
0